Bugün 3 Ekim ve Unutmak Bize Yakışmıyor Unutmak Bize Yakışmıyor

Havanın soğuğu insanın içine işliyor. Dağların sessizliği başka türlü bir sessizlik. Bir şeylerin olacağı belli. Nöbetçiler pür dikkat. Ama insanın dikkati de bir yere kadar. Saat 13.04…Aktütün...

 

BUGÜN 3 EKİM VE UNUTMAK BİZE YAKIŞMIYOR

3 Ekim 2008…

Havanın soğuğu insanın içine işliyor. Dağların sessizliği başka türlü bir sessizlik. Bir şeylerin olacağı belli. Nöbetçiler pür dikkat. Ama insanın dikkati de bir yere kadar.

Saat 13.04…

Aktütün.

Hakkâri'nin Şemdinli ilçesinde, Kuzey Irak sınırına birkaç kilometre mesafede bir karakol.

Ve ardından silah sesleri…

O anda insanın aklına Mehmet Âkif'in o muhteşem dizeleri geliyor:

“Sana dar gelmeyecek makberi kimler kazsın?

‘Gömelim gel seni tarihe!’ desem, sığmazsın.”»

Gerçekten de sığmadılar tarihe.

Ama biz onları tarihin neresinde tutuyoruz?

İşte mesele tam da burada.

3 Ekim 2008'de Aktütün Karakolu'na yapılan saldırıda 17 Mehmetçiğimizi şehit verdik.

17 can.

17 evlat.

17 ocak.

O gün 34 anne babanın dünyası başına yıkıldı. Kimi evladını, kimi eşini, kimi kardeşini kaybetti. O gün bazı evlere ateş düştü ve o ateş bir daha hiç sönmedi.

Peki bugün?

Bugün kaçımız 3 Ekim'in ne olduğunu biliyoruz?

Kaçımız Aktütün'ü hatırlıyoruz?

Kaçımız o 17 Mehmetçiğin adını biliyoruz?

Doğrusunu söyleyelim.

Çok azımız.

Çünkü biz unutuyoruz.

Hem de çok çabuk unutuyoruz.

Bugün başka bir gündem çıkıyor, onu konuşuyoruz. Yarın başka bir kavga, başka bir skandal, başka bir tartışma…

Belki hayatın gerçeği bu.

Televizyonlar bağırıyor, sosyal medya bağırıyor, herkes birbirine bir şey anlatıyor.

Sonra ne oluyor?

Asıl meselemiz bu boş, kaba gürültünün altında kalıyor.

Ve bir zamanlar bu ülkenin 17 fidanını kaybettiği Aktütün, birkaç satırlık arşiv haberine dönüşüyor.

Birileri milyonları konuşuyor, birileri milyarlık fon vurgunlarını konuşuyor, birileri makamları konuşuyor. İktidar muhalefeti, muhalefet iktidarı konuşuyor.

Birileri birbirinin hırsızlığını anlatıyor, diğeri ötekinin yolsuzluğunu…

Gündemden gündeme koşuyoruz.

Ama 17 Mehmetçiğin şehit olduğu günü hatırlamaya gelince ortalık sessiz.

Neden?

Sadece bu kadar mı?

İşte ben buna itiraz ediyorum.

Çünkü bu, “geçmişte kalmış bir olay” değildir.

Bu, bizim hafızamızdır.

Bir millet geçmişini bilemezse geleceğini nasıl kuracak?

Yaşadığı acılardan ders çıkarmayan bir toplum, aynı acılar tekrar yaşandığında şaşırmamalı.

Hatırlamak zorundayız.

Sadece 3 Ekim'de değil.

Her gün.

Çünkü şehitlerimiz sadece takvim yapraklarını dolduracak isimlerden ibaret değildir.

Onlar sizin için, bizim için görevlerinin başındaydılar.

Onlar ailelerinden, sevdiklerinden, hayatlarından vazgeçmişken bizim bugün onları birkaç cümleyle geçiştirmeye hakkımız yok.

Aktütün'ü unutmayacağız.

Dağlıca'yı unutmayacağız.

Bu ülkenin dört bir yanında toprağa düşen Mehmetçiklerimizi unutmayacağız.

Çocuklarımıza anlatacağız.

Okullarda anlatacağız.

Dersliklerde anlatacağız.

Çünkü çocuklarımız, üzerinde yaşadıkları toprakların bedelsiz kazanılmadığını, çok büyük bedeller ödendiğini bilmek zorundalar.

Bilsinler ki bugün normal kabul ettiğimiz hayatın arkasında, feda edilmiş başka hayatlar var.

Bilsinler ki vatan sadece üzerinde yaşadığımız toprak değildir.

Ve bilsinler ki şehitler unutulduğu gün, aslında bir millet kendi hafızasından bir parça daha kaybetmiş olur.

Bugün 3 Ekim.

Aradan yıllar geçti.

Hayat devam etti.

Çocuklar büyüdü.

Yeni gündemler geldi.

Yeni insanlar geldi.

Yeni tartışmalar başladı.

Ama Aktütün'de toprağa düşen 17 Mehmetçiğin aileleri için hayatın bir yerinde zaman hâlâ o gün duruyor.

Bizim de en azından yılda bir kez değil, her hatırladığımızda o güne dönüp başımızı eğmemiz gerekir.

Çünkü onlar bizi unutmadı.

Biz neden onları unutalım?

3 Ekim 2008'de Hakk'a yürüyen aziz şehitlerimizi rahmet, minnet ve saygıyla anıyorum.

Mekânları cennet, makamları âli olsun.

Geride kalan ailelerinin, anne ve babalarının acısını tarif edecek kelime zaten yok.

Haddim olmayarak başsağlığı diliyorum.

Ve bir kez daha söylüyorum:

Unutmayacağız.

Çünkü unutmak bize yakışmıyor.

Vatan sağ olsun.

Vesselâm.

Yazarın tüm yazıları