Hasan Hüseyin AKGÜN'ün kaleminden... Olimpus'un Çocukları ve Tanıdık Simalar

Ekranlarda sürekli görünmek, bir fikri doğru yapmaz. Çok konuşulmak da haklı olmanın delili değildir. Asıl mesele; hakikatin yanında durabilmek, doğru ile yanlışı birbirinden ayırabilmektir.

 

Olimpos'un Çocukları ve Tanıdık Simalar

Hiç kimseyi memnun etmeye çalışma. Herkes kendi hesabını yapar, kendi yükünü taşır. "Yeteneklerim var, kabiliyetlerim var." diye boşuna bekleme. Bu dünyada çoğu zaman haklı olana değil, güçlü görünene alkış tutulur. Sen elinden geleni yap, sabırla bekle. Olmuyorsa da zorlamanın bir anlamı yoktur. Çünkü her şey, inceldiği yerden kopar.

Zekeriya Efiloğlu'nun şu sözü üzerinde uzun uzun düşünmek gerekir:

"İnsan şeytana uyduğunda değil, şeytan gibi düşünmeye başladığında yoldan sapar."

Şeytana uymak başkadır, şeytan gibi düşünmeye başlamak bambaşkadır. Aralarında kuzey ile güney kadar mesafe vardır. İnsan, önce düşüncesinde teslim olur; sonra hayatında. İşte bugün "Suya Yazılan Yazılar"da tam da bunu konuşmak istiyorum.

Son günlerde garip bir tartışma aldı başını gidiyor. "İfade özgürlüğü", "basın özgürlüğü", "özgürlüklere özgürlük" denilerek, özellikle de kutsallara hakaret etmeyi özgürlüğün ayrılmaz bir parçası gibi göstermeye çalışan bir anlayış sürekli önümüze çıkarılıyor.

İnsan ister istemez soruyor:

Özgürlük de kime özgürlük?

Özgüre...

Peki özgür kim olmalı?

İnandığı değerlere hakaret eden mi? Kutsalı aşağılamayı cesaret sanan mı? İnancı incitmeyi fikir beyanı diye sunan mı?

Bugün özgürlük adına en çok alkışlanan şeyin, çoğu zaman başkasının kutsalına saldırmak hâline gelmesi düşündürücüdür.

Peki bu anlayışı kimler alkışlıyor?

Bir kısmı, yıllar önce gündemden düşmüş olmasına rağmen yeniden görünür olabilmek için toplumun inançlarını, değerlerini ve kutsallarını tartışma malzemesi yapan ekran yüzleri... Nikâhsız yaşamayı çağdaşlık, Allah'a (cc) hakareti cesaret, Peygamber Efendimiz'e (sav) saygısızlığı ise düşünce özgürlüğü olarak pazarlayan bir anlayışın adım adım normalleştirilmeye çalışıldığına şahit oluyoruz.

Fakat beni asıl düşündüren bu çevreler değil.

Asıl düşündüren; muhafazakâr, mütedeyyin ailelerde yetişmiş insanların da bu seviyesizliğe alkış tutabilmesi, kahkahalarla eşlik edebilmesidir. Bir toplum, kendi değerlerine yöneltilen hakareti eğlenceye dönüştürmeye başladığında, asıl tehlike orada başlar.

İstiklâl Şairimiz Mehmet Âkif Ersoy'un şu mısraları bugün de yolumuzu aydınlatıyor:

"Sahipsiz olan memleketin batması haktır;
Sen sahip olursan bu vatan batmayacaktır."

Necip Fazıl Kısakürek ise yıllar önce bugünü tarif edercesine şöyle demişti:

"İslâm'a sövmekten başka fikri olmayanlar, fikrin değil; İslâm'a sövmenin özgürlüğünü istiyorlar."

Bugün yaşanan tartışmaların özeti de budur. Dine hakaret, farklı düşünce diye sunulurken; inancını savunan insanlar kolayca "tahammülsüz" yaftasıyla karşı karşıya bırakılmaktadır.

Roger Garaudy bunun tam tersine bir örnektir. Katolik olarak başladığı hayatında komünizmi savunmuş, uzun yıllar bütün dinleri sorgulamış; sonunda hakikati arayarak İslam'da karar kılmıştır. Hakikatin peşinden ömür boyu yürüyen bir düşünür ile, hakareti ilericilik zanneden anlayış arasındaki farkı görmek zor değildir.

 Ben de acizane şu tespiti hatırlatmak istiyorum:

"Olimpos'un çocukları, Hira'nın evlatlarını hiçbir zaman kabullenmeyeceklerdir."

Öyleyse kimin neyi savunduğunu bilmek zorundayız. Kimin hangi değeri hedef aldığını görmek zorundayız. Gerekirse izlemeyerek, gerekirse destek vermeyerek, gerekirse bilinçli bir tavır ortaya koyarak duruşumuzu göstermeliyiz.

Çünkü ekranlarda sürekli görünmek, bir fikri doğru yapmaz. Çok konuşulmak da haklı olmanın delili değildir. Asıl mesele; hakikatin yanında durabilmek, doğru ile yanlışı birbirinden ayırabilmektir.

Yazımızı Efendimiz'in (sav) şu ikazıyla bitirelim:

"Kişi dostunun dini üzeredir."

Öyleyse dostlarımızı, yol arkadaşlarımızı ve örnek aldığımız insanları seçerken yalnızca şöhretlerine değil; ahlaklarına, duruşlarına ve temsil ettikleri değerlere de bakalım.

Vesselâm...

Yazarın tüm yazıları