Ece Çiftçi'nin kaleminden... Muhteşem Düğünler, Muhteşem Boşanmalar

Ve gün geliyor, o "muhteşem boşanma"nın başrollerine dönüşebiliyor. Avukatlar devreye giriyor, salonlar bu kez nikâh için değil, duruşma için doluyor...

 

Muhteşem Düğünler, Muhteşem Boşanmalar

Yaz mevsimi yavaş yavaş geldi.Bizim kültürümüz de bu mevsim düğünlerin habercisidir.

Davetiyeler sırasıyla gelmeye başlar…İşte tam da burda start verilir,ömrü yirmi dört saati geçmeyen kartonlara bütün ihtişamıyla tabiri caizse mal beyanı yapar gibi en şatafatlılar seçilir….Sıra da “organizasyon” var. Zurnanın zırt dediği yer aslında:)) Neler gördü bu gözler saray sandıkları,voleybolcu boyunca şamdanlar….Eskiden gelin arabasının arkasına “Mutluyuz” yazılırdı, şimdi neredeyse “Sponsorlarımız için teşekkürler” yazılacak. Düğün dediğin iki insanın hayatı paylaşmaya “evet” dediği gündü; şimdi sanki bir ömürlük mutluluğun fragmanı gibi: bol efektli, filtreli ve mümkünse drone çekimli.

Masalar kristal, çiçekler ithal, gelinlik Paris esintili… Damadın heyecanı bile “paket program” içinde. Her şey kusursuz. Hatta o kadar kusursuz ki, insan ister istemez düşünüyor: Bu kadar mükemmelliğin içinde gerçek nerede saklanıyor?

Bir de işin görünmeyen tarafı var. O düğün kredileri, borçlar, “ayıp olmasın” diye yapılan harcamalar… Mutluluk daha nikâh defterine imza atılmadan taksite bölünmüş oluyor. Aşkın aylık ödemesi olur mu? Oluyor işte.

Sonra zaman geçiyor… Filtreler kalkıyor, sahne ışıkları sönüyor. Geriye iki insan kalıyor: Gerçek halleriyle, kusurlarıyla, beklentileriyle. İşte o zaman başlıyor asıl hikâye. Çünkü evlilik, düğünde giyilen gelinlik kadar zarif ama o gelinliği taşımak kadar da ağır bir sorumluluk.

Ve gün geliyor, o “muhteşem düğün”ün kahramanları, “muhteşem boşanma”nın başrollerine dönüşebiliyor. Avukatlar devreye giriyor, salonlar bu kez nikâh için değil, duruşma için doluyor. Sosyal medyada birlikte çekilmiş fotoğraflar sessizce siliniyor. Bir zamanlar “canım” diye hitap edilen kişi, dilekçelerde “karşı taraf” oluveriyor.

İşin en ironik tarafı ne biliyor musunuz? Düğünde “sonsuz mutluluklar” diye alkış tutan kalabalık, boşanma haberini duyunca fısıltıyla konuşuyor. Sanki o alkışlar hiç atılmamış, o sözler hiç verilmemiş gibi…

Oysa mesele ne düğünün ihtişamı, ne de boşanmanın büyüklüğü. Mesele, iki insanın birbirini gerçekten tanıyıp tanımadığı. Aynı hayale mi uyanıyorlar, yoksa biri sabah kahve isterken diğeri çoktan hayatın hesabını mı yapıyor?

Belki de biraz sadeleşmek gerekiyor. Düğünler de, beklentiler de, egolar da… Çünkü evlilik dediğin şey; devasa salonlarda değil, küçük anlarda kuruluyor. Birlikte içilen bir çayda, paylaşılan bir sessizlikte, bazen de “haklısın” diyebilme cesaretinde…

Şunu unutmamak lazım: Muhteşem düğünler güzel bir başlangıç olabilir ama mutlu bir evliliğin garantisi değildir. Ve bazen en sessiz başlayan hikâyeler, en uzun sürenler olur.

Çünkü mühim olan neye hizmet ettiğidir.

Kısacası… Düğün ne kadar görkemli olursa olsun, evlilik sade bir emek ister. Aksi halde, alkışlarla başlayan hikâyeler, dosya numarasıyla bitebilir.

Tabii ki duamız onlar ermiş muradına biz çıkalım kerevetine..masal sonsuza kadar mutlu sürsün….

Ve  fakat hayat bize yine aynı soruyu sorar:
“Görünen mi, gerçek mi?”

Yazarın tüm yazıları