Ece Çiftçi'nin kaleminden... Koltuğun da Bir Ömrü Var...

Bir insan görevdeyken herkes yanında olabilir. Asıl mesele görev bittiğinde kimlerin hâlâ “iyi ki tanımışım” diyebildiğidir.Makamlar emanettir. Koltuklar geçicidir. Bugün oturan yarın kalkar, bugün alkışlayan yarın susabilir.Ama insanın karakteri;....Devamı köşe yazısında.

 

Koltuğun da Bir Ömrü Var…

Hayatta bazı şeyler vardır; insanı taşır, rahat ettirir, dinlendirir…

Bir de bazı şeyler vardır; insanı öyle bir rahatlatır ki kalkmayı unutturur.

Mesela koltuk…

Evdeki koltuk neyse de, makam koltuğu biraz farklıdır. Oturanın sırtını değil bazen egosunu yasladığı, kalkmayı unuttuğu özel bir yer hâline gelebilir.

Eskiden büyüklerimiz “Her şeyin bir sonu var” derdi. Ama bazıları bu sözü duyunca galiba “Her şeyin koltuğu var” diye anladı.

Koltuk insanı yükseltmez aslında; insan koltuğu değerli yapar.

Ama bazen öyle manzaralar görürüz ki… Yıllar geçer, yüzler değişir, şartlar değişir ama bazı insanlar aynı yerde durmaya devam eder.

Sanki koltukla arasında gizli bir sözleşme vardır:
“Sen beni bırakma, ben de seni bırakmayayım.”

Bir gün yaşlı bir adam torununa sormuş:

“Evladım, insanlar neden makamlarını bırakmak istemez?”

Torunu cevap vermiş:
“Bilmiyorum dede.”

Adam gülmüş:
“Çünkü bazıları koltuğa oturunca rahatını değil, kendini önemli sanmaya başlar.”

Ne güzel söylemiş…

Çünkü gerçek değer, oturduğun yerden değil; kalktığında arkanda bıraktığın izden anlaşılır.

Bir insan görevdeyken herkes yanında olabilir. Asıl mesele görev bittiğinde kimlerin hâlâ “iyi ki tanımışım” diyebildiğidir.

Makamlar emanettir. Koltuklar geçicidir. Bugün oturan yarın kalkar, bugün alkışlayan yarın susabilir.

Ama insanın karakteri; unvanı gidince de onunla kalan tek şeydir.

Belki de arada bir herkes kendine sormalı:

“Ben bu koltuğu mu taşıyorum, yoksa koltuk mu beni taşıyor ?”

Çünkü unutmayalım…

Dünyanın en büyük koltuğu bile, insanın vicdanından daha rahat değildir.

Yazarın tüm yazıları