Ece Çiftçi'nin kaleminden... Güçlü Bir Coğrafyanın Ağır Sınavı

Bir ülkenin zenginliği sadece binalarıyla, yollarıyla, alışveriş merkezleriyle ölçülmez. Asıl zenginlik; insanların huzurudur, gençlerin hayalleridir, çocukların geleceğe güvenle bakabilmesidir.

 

Türkiye: Güçlü Bir Coğrafyanın Ağır Sınavı

Bir ülkenin kaderini sadece bulunduğu topraklar belirlemez. O topraklarda yaşayan insanların adalete olan güveni, ekonomiye dair umudu ve geleceğe bakışı da belirler. Türkiye, tarih boyunca büyük güçlerin ilgisini çeken, üç kıtanın kesişiminde duran stratejik bir ülke oldu. Ancak bugün sormamız gereken soru şu: Bu kadar önemli bir coğrafyanın üzerinde duran bizler, bu avantajı ne kadar doğru kullanıyoruz?

Türkiye’nin jeopolitik konumu hem büyük bir fırsat hem de büyük bir sorumluluk. Enerji yollarının kesişiminde olmak, farklı bölgelerle bağlantı kurabilmek, diplomatik açıdan önemli bir aktör olmak elbette değerli. Fakat güçlü bir coğrafyada olmak tek başına güçlü bir devlet olmaya yetmiyor. Güç; sadece sınırlarla, ordularla ya da siyasi söylemlerle değil, kurumlarla, hukukla, eğitimle ve ekonomik istikrarla ölçülüyor.

Bugün toplumun en çok ihtiyaç duyduğu şeylerden biri adalete olan inançtır. Çünkü adalet sadece mahkeme salonlarında verilen kararlar değildir. Adalet; emeğin karşılığını almak, liyakatin değer görmesi, herkesin kendini eşit hissetmesi, yarına güvenle bakabilmesidir. Bir ülkede insanlar “haklı olan mı kazanır, güçlü olan mı?” sorusunu sormaya başlıyorsa, orada ciddi bir güven problemi oluşur.

Ekonomiye baktığımızda ise hayatın gerçekleri sokakta kendini gösteriyor. Rakamlar ne söylerse söylesin, vatandaşın mutfağındaki hesap en büyük göstergedir. Alım gücü, gençlerin gelecek kaygısı, nitelikli insanların başka ülkelerde fırsat araması, orta sınıfın giderek zorlanması sadece ekonomik değil, aynı zamanda toplumsal bir meseledir.

Bir ülkenin zenginliği sadece binalarıyla, yollarıyla, alışveriş merkezleriyle ölçülmez. Asıl zenginlik; insanların huzurudur, gençlerin hayalleridir, çocukların geleceğe güvenle bakabilmesidir.

Peki Türkiye nereye gidiyor?

Bu sorunun cevabı tek bir kişinin, tek bir kurumun ya da tek bir dönemin meselesi değil. Bu, hepimizin ortak meselesi. Çünkü ülkeler sadece yönetenlerle değil, sorgulayan, düşünen, üreten ve hakkını arayan vatandaşlarıyla yükselir.

Türkiye’nin ihtiyacı; kavga eden bir toplum değil, konuşabilen bir toplumdur. Eleştirinin düşmanlık değil, gelişmenin yolu olduğunu anlayabilmektir. Hukukun üstünlüğünü, ekonomik aklı ve toplumsal güveni yeniden güçlendirmektir.

Çünkü büyük ülkeler sadece güçlü olduklarını söyleyerek değil, vatandaşına bunu hissettirerek büyük olur.

Ve belki de en önemli soru şudur:

Biz sahip olduğumuz bu değerli coğrafyanın hakkını mı veriyoruz, yoksa elimizdeki fırsatları yavaş yavaş tüketiyor muyuz?

Yazarın tüm yazıları